Bir Sabah Kayseri’de Başlayan Hikâye: “İŞKUR Maaşımı Nereden Alabilirim?”
Daha Fazlası İçin: İran ne dili konuşur ?
Bugün Newista sayfasında “İŞKUR maaşımı nereden alabilirim” üzerine hazırladığımız içeriği sizlerle buluşturuyoruz.
O sabah Kayseri’de hava sertti. Bildiğin o içe işleyen soğuk… İnsan sabah uyanınca sadece üşümüyor, bazen biraz da içi boş hissediyor ya, işte öyle bir gündü. Pencereden dışarı bakarken elimdeki kahve soğumuştu ama ben fark etmemiştim bile. Aklımda tek bir cümle dönüp duruyordu: İŞKUR maaşımı nereden alabilirim?
Bunu ilk kez kendime sormuyordum ama o sabah farklıydı. Daha önce hep bir bilgi arayışı gibi gelirdi. O gün ise biraz çaresizlik, biraz da umut vardı içinde.
İşsizliğin Sessizliği ve İçimde Biriken Düşünceler
25 yaşındayım. Kayseri’de yaşıyorum ve aslında dışarıdan bakınca “toparlarsın” denilecek bir hayatım var gibi duruyor. Ama bazı şeyler dışarıdan görünmüyor. İşten ayrıldıktan sonra gelen o boşluk hissi var ya, insanı en çok o yoruyor.
Günlük tutmayı seviyorum. O gün defterime sadece şunu yazmışım:
“Bugün hiçbir şey yapmadım ama içimde çok şey oldu.”
Çünkü gerçekten öyleydi. Telefon elimdeydi, internete bakıyordum, tekrar tekrar aynı soruya dönüyordum: İŞKUR maaşımı nereden alabilirim? Sanki cevabı bulursam biraz rahatlayacakmışım gibi.
İlk Gerçeklik: Para Nereden Alınır Değil, Nasıl Alınır?
Sonra annem mutfaktan seslendi. “Bankaya mı gidilecekmiş oğlum o maaş için?” dedi. O an fark ettim ki sadece ben değil, evde herkes bu sürecin içinde.
Aslında mesele sadece “nereden alacağım” değildi. Bir şey daha vardı: insanın kendi emeğinin karşılığını beklerken yaşadığı o garip sabır hali.
Ama yine de sorum netti: İŞKUR maaşımı nereden alabilirim?
Bir süre sonra öğrendim ki bu iş sandığım gibi gidip elden alınan bir şey değilmiş. Banka üzerinden yatıyormuş. Ama o bilgi bile içimi hemen rahatlatmadı. Çünkü mesele bilgi değil, beklemekti.
Bankaya İlk Gidişim
Ertesi gün Kayseri’deki bankaya gittim. Soğuk hava yüzüme vuruyordu ama asıl soğuk içimdeydi. İçeri girince o klasik sıra numarası alma sesi, insanların sessiz bekleyişi… Her şey çok sıradandı ama ben için içimden fırtına kopuyordu.
Sıram geldiğinde görevliye direkt sordum:
“İŞKUR maaşımı nereden alabilirim?”
Kadın bana sakin bir şekilde baktı. Alışkın olduğu bir soruydu belli ki. “Banka hesabına yatıyor, kartın varsa zaten otomatik çekebilirsin” dedi.
O an biraz garip hissettim. Yani bütün bu stresin cevabı aslında bir kart ve bir sistemmiş. Ama insan bazen en basit şeyleri bile karmaşık yaşıyor.
Beklemek: En Zor İş
O gün eve döndüm ve beklemeye başladım. Ama bu bekleyiş bildiğin bekleyişlerden değil. Sürekli telefona bakmak, hesabı kontrol etmek, bildirim beklemek…
Her sabah aynı ritüel:
Telefonu aç
Hesaba bak
Bir şey yatmamışsa iç geçir
Gününe devam etmeye çalış
Ve her seferinde aynı soru kafamın içinde yankılanıyordu: İŞKUR maaşımı nereden alabilirim? Sanki soruyu tekrar edersem süreç hızlanacakmış gibi.
Küçük Umutlar ve Kayseri’nin Günlük Hayatı
Kayseri’de hayat bir yandan sakin, bir yandan da ağır ilerliyor. İnsanlar çalışıyor, sokaklar aynı, zaman aynı… Ama ben o günlerde biraz dışarıdan bakıyordum hayata.
Bir gün arkadaşım aradı. “Ne yaptın, para yattı mı?” dedi.
Ses tonunda ciddi bir merak vardı ama aynı zamanda hafif bir rahatlık arıyordu. Çünkü herkes bir şekilde bu sistemin parçasıydı.
Ona da aynı cümleyi söyledim: “Henüz yatmadı.”
Sonra yine düşündüm. Bu maaş aslında sadece para değildi. Bir tür güven duygusuydu. Hayata karşı “tamamen dışarıda kalmadım” hissi.
Gerçekle Yüzleşme Anı
Birkaç gün sonra sabah telefonu açtığımda farklı bir şey oldu. Bildirim vardı.
O an kalbim hızlandı. Gerçekten hızlandı.
Hesaba baktım.
Yatmıştı.
O an hissettiğim şeyi anlatmak zor ama deneyeyim: Sanki bir yük omuzlarımdan değil de içimden kalktı. Garip bir hafiflik.
Ama yine de aklıma ilk gelen şey şuydu:
İŞKUR maaşımı nereden alabilirim?
Çünkü bu sefer cevap biliyordum. Banka hesabım. Kartım. ATM.
Ama mesele artık bilgi değildi, deneyimdi.
ATM Önündeki O An
Kayseri’de bir ATM’ye gittim. Hava yine soğuktu ama bu sefer farklı hissediyordum. Ellerim biraz titriyordu.
Kartı taktım.
Şifreyi girdim.
Bakiye ekranda göründü.
O an ne sevindim diyebilirim ne de sadece rahatladım. Daha karmaşık bir şeydi. Bir yandan “devam edebilirim” hissi, bir yandan da “keşke bu süreç bu kadar zor hissettirmeseydi” düşüncesi.
İç Sesimle Konuşmalar
O gün eve döndüğümde defterime uzun uzun yazdım. Belki de ilk defa bu kadar açık yazdım:
“Bu para sadece para değilmiş. Beklemek insanın içini büyütüyormuş. Kaygıyı da büyütüyormuş. Ama sonunda gelen şey, sadece hesapta bir rakam değil, biraz nefesmiş.”
Ve yine kendime sordum:
İŞKUR maaşımı nereden alabilirim?
Artık cevabı bildiğim halde.
Çünkü bazen sorular cevap için değil, yaşanan süreci anlamak için sorulur.
Hayal Kırıklığı ve Umut Aynı Anda
Şunu da inkâr edemem: o süreç bana hem hayal kırıklığı hem de umut verdi.
Hayal kırıklığı çünkü beklemek insanı yoruyor. İnsan kendini belirsizlik içinde hissediyor.
Ama umut da var. Çünkü sonunda sistem işliyor. Bir şekilde karşılığını alıyorsun.
Kayseri’de akşamları yürürken bunu çok düşündüm. İnsanlar hayatlarına devam ediyor, kimse senin iç savaşını görmüyor. Ama aslında herkes bir şeyler yaşıyor.
Son Günlük Notu
Bir gece yine defterimi açtım ve şunu yazdım:
“Bugün öğrendiğim şey şu: İnsan sadece para kazanmayı değil, beklemeyi de öğreniyor. Ve bazen en çok sorulan soru, en çok içini yakan soru oluyor: İŞKUR maaşımı nereden alabilirim?”
O cümle artık bana sadece bir soru gibi gelmiyor. Bir dönemin özeti gibi geliyor.
Ve Kayseri’nin soğuk gecelerinde yürürken şunu fark ediyorum: İnsan bazen en çok kendi içinde büyüyor.